Umut/suzluk

Dökülmüş yapraklarla dolu bakımsız bir yolda yürüyorum şimdi. Düşünüyorum. Geçmişimi, şimdimi, geleceğimi. Yapraklara bastığımda her ses çıkışında yolun ne kadar kendime benzediğini görüyorum. Yeni yapraklar açmak için çırılçıplak kalmış ağaçlar. Üşüyorlar, aynı benim gibi. Kimse yaprakları temizlemek için bu yola uğramıyor mu? İçimdeki yasa benzetiyorum yolun yapraklarla dolup taşmasını. Yeni yapraklarını bu dağınık, pis yolda açacak ağaçlar. Belki yağmur yağar çamurlaşır, belki de bir fırtına çıkar ve alıp götürür bu yaprakları. Kafamı kaldırıp gökyüzüne baktığımda içime bir umut doluyor bir anlığına. Yıllar sonra bu yoldan geçtiğimde tanıyamayacağım kadar temiz, cıvıl cıvıl olur. Belki. Bir Umut.